Ben Aslında Yoğum

Bu eser bir anda ortaya çıkmadı; daha çok fark ettiğim küçük rahatsızlıkların birikmesiyle oluştu. Günlük hayatta sürekli “tanımlanıyor” olmak kimlik numaraları, barkodlar, sistemler, kayıtlar bir süre sonra bana şunu düşündürmeye başladı: İnsan gerçekten ne kadar kendisi olarak var, ne kadar okunabilir bir veriye indirgenmiş halde yaşıyor? Bu sorunun peşinden giderken figürü doğrudan çizmek yerine onu bozmayı, kesmeyi ve görünürlüğünü problem haline getirmeyi seçtim. Sürecin en belirleyici anı, barkod fikrini sadece bir sembol olarak değil, resmin fiziksel bir parçası haline getirmeye karar verdiğim andı. Şeritleri yerleştirdikçe fark ettim ki onlar sadece figürü örtmüyor; aynı zamanda yeni bir ritim kuruyor, bakışı yönlendiriyor ve izleyiciyi bir “okuma” eylemine zorluyor. Ama bu okuma hiçbir zaman tamamlanmıyor. Figür bir görünüp bir kayboluyor, parçalanıyor, yeniden birleşiyor. Işık ve renk karşıtlıklarını özellikle sert tuttum çünkü bu parçalanma hissini daha da derinleştirmek istedim; netlik yerine belirsizlik, tanıma yerine tereddüt öne çıksın diye. Benim için bu eser, görünürlükle yokluk arasındaki ince çizgide duruyor. Bir yandan figür orada, bakıyor, varlığını hissettiriyor; diğer yandan sistemin dayattığı biçimde asla tam olarak “tanımlanamıyor.” Bu yüzden “Ben aslında yoğum” cümlesi ironik bir şekilde ortaya çıktı. Çünkü burada bir yokluk değil, tam tersine bir direnç var. Sabitlenmeye, ölçülmeye ve sınıflandırılmaya karşı bir var olma hali. Kısacası bu eser benim için, insanın sistem içinde kaybolmadan kalabilme ihtimaliyle ilgili. Okunamayan, tam çözülemeyen o alan… belki de gerçekten “ben” dediğimiz yer tam olarak orası.